 Κυρία Αιμιλία, είναι χαρά μας να σε φιλοξενούμε στη στήλη μας. Αλήθεια, ποια είναι η άνθρωπος Αιμιλία Αριστείδου; Μίλησέ μας λίγο για το πού μεγάλωσες, τις σπουδές σου, την οικογενειακή σου κατάσταση… Έχω μεγαλώσει σε μια ακριτική περιοχή της Λευκωσίας, τον Άγιο Δομέτιο, μέσα σε μια προσφυγική οικογένεια. Ο πατέρας μου πρόσφυγας από την Πάνω Ζώδια και η μητέρα μου από το Συριανοχώρι. Σπούδασα Προδημοτική Εκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, οπού αργότερα απέκτησα και τον μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών Ηγεσία και Διοίκηση της Εκπαίδευσης. Εργάστηκα σε πολλά Ιδιωτικά Νηπιαγωγεία της Λευκωσίας από το 2006 μέχρι το 2023, οπού συνέχισα με την έκδοση των βιβλίων μου.Ήμουν κυρίως στις Προδημοτικές τάξεις. Είμαι παντρεμένη και έχω 2 υπέροχα παιδιά τον Σάββα και την Αναστασία.  Πότε ήταν η πρώτη φορά που η «πένα» απόκτησε άλλο νόημα στα χέρια σου και σε οδήγησε στην συγγραφή; Πολλά χρόνια πριν! Είχα αρχίσει να εργάζομαι στα Νηπιαγωγεία στα μικρά τμήματα από το πρώτο έτος των σπουδών μου. Κάποια στιγμή άκουσα μια ιστορία για ένα παιδί που είχε χάσει τους γονείς του και μια άλλη για μια μητέρα που είχε χάσει το παιδί της και πήγαινε συνεχώς στο Νηπιαγωγείο που φοιτούσε και έπαιρνε κεράσματα στους συμμαθητές του. Εκεί λοιπόν, μου γεννήθηκε η ιδέα για πρώτη φορά να γράψω ένα παιδικό βιβλίο που να εξηγεί στα παιδιά την απώλεια. Και το έγραψα, και έγραψα τότε και πολλά άλλα, τα οποία δεν εκδοθήκαν ποτέ. Ήμουν πολύ μικρή τότε, δεν είχα την εμπειρία που έχω σήμερα σαν εκπαιδευτικός και δεν ένιωθα έτοιμη για να προχωρήσω στην έκδοση. Κατά την διάρκεια αυτών των χρόνων, σχεδίαζα την έκδοση των βιβλίων, το πώς ήθελα να είναι, το πώς θα τα διαχειριζόμουν. Έλεγα πάντα ότι όταν θα ερχόταν η ώρα να προχωρήσω, ήθελα να έχω την πλήρη διαχείριση και να τα παρουσιάζω στα σχολεία, αυτό που κάνω σήμερα. Όταν λοιπόν, άνοιξα τα αρχεία μου για να δω ποιο παραμύθι θα έστελνα για έκδοση, έπεσε στα χέρια μου το <<Χριστούγεννα μακριά από τον Μπαμπά!>>, του οποίου η ιστορία που είχα γράψει τότε δεν έχει καμία σχέση με αυτή που εκδόθηκε. Τα βιβλία μου εκδίδονται από τις αυτοεκδόσεις Οσελότος, οπού αναλαμβάνει την επιμέλεια και τις διορθώσεις, σε εικονογράφηση του Αριστείδη Καραβία και είναι διαθέσιμα στην σελίδα μου στο FB: Παραμύθια Αιμιλία Αριστείδου. Έχεις γράψει τρία βιβλία με αφορμή τα 50 χρόνια κατοχής της μισής μας πατρίδας. Πρόκειται για τα βιβλία «Σε γνωρίζω, κι ας μην σε 'χω δει!, Μου ’χει μιλήσει η γιαγιά μου!» , «Χριστούγεννα μακριά από τον μπαμπά» και «Η πόλη με τη χρυσή αμμουδιά! Αμμόχωστος». Παρουσιάζονται σε σχολεία, βιβλιοθήκες της Κύπρου, σε ελληνικά σχολεία στην Αυστραλία… Έχουν παρουσιαστεί με μεγάλη επιτυχία στο Σπίτι της Κύπρου, στην Αθήνα. Ποιο ο στόχος σου και τι θέλεις να μεταδώσεις; Στόχος των βιβλίων είναι να μεταφέρουμε στα παιδιά μας, με απλό και κατανοητό τρόπο, την ιστορία της μικρής μας πατρίδας, τις παραδόσεις μας και τον πόθο για επιστροφή στην κατεχόμενη γη μας. Είναι βιβλία που προσφέρουν στα παιδιά εκτός από τις γνώσεις και συναίσθημα και εικόνες. Η εικονογράφηση είναι φτιαγμένη σε πραγματικά τοπία και μνημεία της ελεύθερης και κατεχόμενης Κύπρου, από τον διακεκριμένο και βραβευμένο εικονογράφο Αριστείδη Καραβία, τον οποίο ευχαριστώ πάρα πολύ για την υπεροχή δουλειά του. Και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη γιατί τα βιβλία μου έχουν αγκαλιαστεί από πολύ κόσμο, έχουν ταξιδέψει σε βιβλιοθήκες, σχολεία, φιλανθρωπικές εκδηλώσεις και στο Σπίτι της Κύπρου στην Αθήνα που ήταν ιδιαίτερη τιμή για μένα να βρεθώ εκεί για την παρουσίαση τους. Η παρουσίαση ήταν κάτω από την αιγίδα της Ένωσης Λογοτεχνών Κύπρου, των Εκδόσεων Οσελότος και του Σπιτιού της Κύπρου στην Αθήνα, ενώ τελεστικέ με την στήριξη του Υφυπουργείου Πολιτισμού και του Τμήματος Σύγχρονου Πολιτισμού Κύπρου. Επίσης, έχουν αγκαλιαστεί και από τον απόδημο ελληνισμό και παρουσιάστηκαν σε ελληνικά σχολεία της Μελβούρνης, από τους συνάδελφους εκεί. Τώρα, το βιβλίο Σε γνωρίζω κι ας μην σε ’χω δει! Μου ’χει μιλήσει η γιαγιά μου!, έχει εγκριθεί από το ΥΠΑΝ ως εκπαιδευτικό πρόγραμμα με τίτλο: Βιωματικό Εργαστήρι Αφήγησης με βάση τον υπό έμφαση στόχο Γνωρίζω Δεν Ξεχνώ Διεκδικώ, οπού απευθύνετε σε παιδιά Προσχολικής Ηλικίας στα τμήματα Προδημοτικής και Υποχρεωτικής Προδημοτικής και για παιδιά της Α – Γ τάξης Δημοτικού σχολείου. Και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη μου, γιατί την ερχόμενη Άνοιξη θα ταξιδέψω με το εργαστήρι και σε σχολεία της Θεσσαλονίκης. Τι σε εμπνέει κάθε φορά που ξεκινάς ένα νέο βιβλίο; Πραγματικές ιστορίες ανθρώπων που έχουν ζήσει πριν από το 1974. Το πρώτο μου βιβλίο με τίτλο Χριστούγεννα μακριά από τον Μπαμπά!, είναι μια πραγματική ιστορία, στηριζόμενη στα παιδικά μου χρονιά. Ο μπαμπάς μου ταξίδευε συχνά στο εξωτερικό για δουλείες, όμως ποτέ δεν έλειπε στις γιορτές. Ήταν πάντα μαζί μας. Έφτιαχνε μαζί με την μαμά κουραμπιέδες και μελομακάρονα τα Χριστούγεννα και φλαούνες το Πάσχα. Πηγαίναμε όλοι η οικογένεια μαζί να ψωνίσουμε για τις γιορτές, εκκλησιά και γενικά τηρούμε τα ήθη και έθιμα μέχρι σήμερα. Τα Χριστούγεννα του 1998, ο μπαμπάς είχε πει ότι μπορεί να μην προλάβαινε να επίστρεψε από την Αγγλία. Μόλις το άκουσα μου φαινόταν πολύ περίεργο, ότι δεν θα ήταν μαζί μας. Τον περιμέναμε γιατί μας είχε υποσχεθεί ένα μεγάλο Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Δεν ξεχάσω ποτέ την έκπληξη και την χαρά μας, όταν επιστρέψαμε από το σχολείο και τον βρήκαμε στο σπίτι μαζί με το δέντρο. Από αυτή την ιστορία προέκυψε ο τίτλος του βιβλίου και η αφόρμιση για να αρχίσει η ιστορία του. Συνδέθηκε με το 1974 και τις παραδώσεις μας, αλλά και με την Μικρασιατική καταστροφή. Το βιβλίο εξάντλησε 1000 αντίτυπα από την πρώτη του έκδοση, είναι εγκεκριμένο από το ΥΠΑΝ μέχρι την Στ Δημοτικού. Τα αλλά δυο βιβλία <<Σε γνωρίζω κι ας μην σε ’χω δει! Μου ’χει μιλήσει η γιαγιά μου!>> και <<Η Πόλη με την Χρυσή Αμμουδιά! Αμμόχωστος>>, είναι βασισμένα πάλι σε μικρές αληθινές ιστορίες από τα παιδικά χρόνια ανθρώπων που έχουν ζήσει στην Κερύνεια και στην Αμμόχωστο. Εργάστηκες ως Νηπιαγωγός. Τι σημαίνει για σένα να είσαι εκπαιδευτικός; Για εμένα το να είσαι εκπαιδευτικός σημαίνει αγάπη, σεβασμός και εκτίμηση προς τους μαθητές σου, σε οποία ηλικία κι αν βρίσκονται. Να μπορείς να κατανοήσεις τον τρόπο σκέψης των παιδιών και μπαίνοντας στην τάξη να διδάξεις να έχεις την πλήρη επίγνωση ότι το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και έχει τον δικό του τρόπο για να κατάκτηση την γνώση. <<Ξύπνα βουνό μου όμορφο!>> ένα ποίημα που έχει συμπεριληφθεί στα πλαίσια του διαγωνισμού «Ποιητική Ανθολογία Πενταδακτύλου», που έχει προκηρύξει η Ένωση Λογοτεχνών Κύπρου. Τι σήμαινε για εσένα η συμπερίληψη του ποιήματος αυτού στην ανθολογία; Η αλήθεια δεν το περίμενα για τον λόγο ότι δεν είχα ασχοληθεί ποτέ ξανά με την ποίηση. Ο λόγος που συμμετείχα στον διαγωνισμό ήταν καθαρά γιατί το θέμα του ήταν ο Πενταδάκτυλος. Για πολλούς μπορεί να είναι ένα βουνό του νησιού, ένα σκλαβωμένο βουνό με πολλά κατεχόμενα χωριά τριγύρω του. Για μένα αυτό το βουνό είναι πολλά περισσότερα. Αυτό το βουνό το έβλεπα από μικρό παιδί και το βλέπω ακόμα απέναντι μου από το μπαλκόνι του σπιτιού μου να στέκει εκεί αγέρωχο, σκλαβωμένο και λαβωμένο από τον κατακτητή. Με μια κόκκινη σημαία επάνω του, να περιμένει κάποιος να την βγάλει, να την πετάξει για να μπορέσει κι αυτό με την σειρά του να αναγεννηθεί και να ξεπετάξει τα κυκλάμινα του. Πιστεύω, ότι οτιδήποτε κι αν γράφεις το πρώτο που χεριάζετε είναι το συναίσθημα. Πρώτα πρέπει αυτό που γράφεις να ξεκινάει από μέσα σου, να αγγίζει πρώτα απ’ όλους εσένα τον ίδιο και μετά να μπορείς να το μεταδώσεις στους άλλους. Ήταν μεγάλη η έκπληξη όταν πληροφορήθηκα ότι το ποίημα μου με τίτλο <<Ξύπνα Βουνό μου όμορφο>> έχει επιλεχθεί και θα συμπεριληφθεί στην ανθολογία. Ευχαριστώ πάρα πολύ την Ένωση Λογοτεχνών Κύπρο και την κριτική επιτροπή που το επέλεξαν. «Σε γνωρίζω, κι ας μην σε 'χω δει! Μου ’χει μιλήσει η γιαγιά μου!» Έχει εγκριθεί από το ΥΠΑΝ ως Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα, με στόχο το Γνωρίζω – Δεν Ξεχνώ – Διεκδικώ. Πώς μπορούμε να γνωρίσουμε στα παιδιά μας τα κατεχόμενα μέρη του νησιού μας; Ένα βιβλίο ένα ταξίδι! Αυτό το βιβλίο μας ταξιδεύει από την ελεύθερη Πάφο στην κατεχόμενη Κερύνεια. Συνδυάζει αφήγηση και εικόνα. Όπως έχω προαναφέρει, το συγκεκριμένο βιβλίο έχει εγκριθεί από το ΥΠΑΝ ως εκπαιδευτικό πρόγραμμα με τίτλο <<Βιωματικό Εργαστήρι Αφήγησης με βάση τον υπό έμφαση στόχο Γνωρίζω Δεν Ξεχνώ Διεκδικώ>>. Μέσα από το εργαστήρι τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μια διαδραστική αφήγηση του παραμυθιού, να ταξιδέψουν βιωματικά από την Πάφο στην Κερύνεια και μέσα από τους διάφορους σταθμούς να γνωρίσουν την κατεχόμενη Κερύνεια μας. Είναι χρέος μας να μιλάμε στα παιδιά μας, στους μαθητές μας και να τους εξηγούμε το τι ακριβώς συμβαίνει στην πατρίδα μας. Όταν ήμασταν εμείς παιδιά είχαμε τους παππούδες, τις γιαγιάδες, τους γονείς μας, τους δασκάλους μας, που είχαν ζήσει το 1974. Μας μετέφεραν μέσα από αναμνήσεις, ιστορίες, παλιές μαυρόασπρες φωτογραφίες, την ιστορία και τις παραδόσεις μας. Εμείς μεγαλώσαμε χωρίς οδοφράγματα ανοιχτά. Πιστεύω ότι τώρα είναι χρέος μας περισσότερο από ποτέ να κρατήσουμε τις μνήμες ζωντανές, να μεταφέρουμε στα παιδιά μας την Ελπίδα της Λευτεριάς. Να γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει άλλη χώρα στο νησί μας, η Κύπρος είναι ένα νησί και βρίσκετε υπό κατοχή. Το Δεν ξεχνώ, δεν είναι απλά μια φράση που έμεινε στην ιστορία, είναι η ψυχή και η καρδιά του Κυπριακού λαού, που ζητά να επιστρέψει ελεύθερος στις πατρογονικές του εστίες.
0 Comments
Leave a Reply. |
Categories
All
ΑΡΧΕΙΟ
December 2025
|
RSS Feed
